Wat een oplosmiddel moet doen
Een oplosmiddel heeft drie taken: het gelyofiliseerde peptide volledig oplossen, het in oplossing houden zonder het af te breken, en vrij blijven van microbiële groei zolang de vial in gebruik is. Geen enkele vloeistof is in alle drie de beste, en daarom staan er drie steriele oplosmiddelen naast elkaar in de rubriek benodigdheden. De keuze hangt af van de chemie van het peptide en van hoe de vial gebruikt gaat worden.
Alle drie zijn steriel, pyrogeenvrij en worden geleverd in verzegelde flacons met een rubberen stop. Wat verschilt is de pH, het zoutgehalte en of er een conserveermiddel in zit.
Bacteriostatisch water 0,9%
Steriel water met 0,9% benzylalcohol als conserveermiddel. Het is neutraal, bevat geen zouten en houdt een aangeprikte flacon 28 dagen bruikbaar, wat het de standaard maakt voor elk peptide dat één keer wordt gereconstitueerd en vele keren wordt opgezogen. Vrijwel elk peptide in de catalogus lost er zonder hulp in op.
De beperkingen zijn het spiegelbeeld van de sterke punten. Het is niet isotoon, dus een protocol dat om een isotone oplossing vraagt heeft PBS nodig. En benzylalcohol, hoewel onschadelijk voor de meeste peptiden, veroorzaakt bij enkele grotere eiwitten aantoonbaar samenklontering; als de documentatie van een product het afraadt, volg dan die documentatie.
Fosfaatgebufferde zoutoplossing (PBS)
PBS is natriumchloride plus een natriumfosfaatbuffer, afgestemd op de osmolariteit en pH van lichaamsvloeistoffen: isotoon en ongeveer pH 7,4. Het is het standaardoplosmiddel in celkweek- en assaywerk, waar een oplossing aan cellen of weefsel moet worden toegevoegd zonder ze osmotisch te schokken of hun pH te verschuiven. Peptiden die gevoelig zijn voor pH behouden hun ladingstoestand beter in een buffer dan in gewoon water.
PBS bevat geen conserveermiddel. Zodra de stop is aangeprikt moet de flacon diezelfde dag worden gebruikt en de rest weggegooid. Het is dus het oplosmiddel voor één bereiding, niet voor een multi-dose vial. Fosfaat kan bovendien neerslaan met sommige tweewaardige metaalionen, iets om rekening mee te houden bij koperpeptiden zoals GHK-Cu.
Azijnzuur 0,6%
Een verdunde oplossing van azijnzuur in steriel water, licht zuur met een pH van ruwweg 3. Peptiden dragen geladen zijketens, en een sequentie met een netto positieve lading, rijk aan arginine, lysine of histidine, lost veel makkelijker op als de oplossing zuur is dan bij neutrale pH. Sommige hydrofobe sequenties gedragen zich net zo. Voor die peptiden is een troebel of gelachtig resultaat in bacteriostatisch water het teken dat een zure start beter was geweest.
De gebruikelijke techniek is het poeder eerst in een klein volume azijnzuur op te lossen en de vial daarna met bacteriostatisch water op het eindvolume te brengen, zodat de oplossing uiteindelijk maar licht zuur is en nog steeds geconserveerd. Azijnzuur op zichzelf heeft geen conserveermiddel, en een zure oplossing is niet wat de meeste protocollen verwachten, dus het is een hulpmiddel bij het oplossen en geen oplosmiddel voor algemeen gebruik.
Kiezen in de praktijk
Een korte beslislijst dekt bijna elk geval.
- Multi-dose vial, peptide lost helder op in neutraal water: bacteriostatisch water. Dit dekt het grootste deel van de catalogus.
- Protocol vraagt om een isotone of gebufferde oplossing, dezelfde dag bereid en gebruikt: PBS.
- Peptide blijft troebel in neutraal water, of de documentatie noemt een zuur oplosmiddel: oplossen in een beetje azijnzuur, daarna verdunnen met bacteriostatisch water.
- Productdocumentatie waarschuwt voor benzylalcohol: steriel water voor injectie of PBS, als eenmalige bereiding.
- Wat de keuze ook is, schrijf het oplosmiddel op het etiket, samen met de datum en de concentratie; de reconstitutiegids beschrijft de stappen.
Wat je nooit gebruikt
Kraanwater, flessenwater, gedestilleerd water uit de winkel en gekookt water zijn niet steriel, niet pyrogeenvrij en hebben een onbekende pH en een onbekend mineraalgehalte. Geen ervan hoort in een laboratoriumbereiding. Hetzelfde geldt voor oplosmiddel uit een geopende flacon van onbekende leeftijd, en voor elke flacon waarvan de inhoud troebel of verkleurd is. Steriele oplosmiddelen kosten een paar euro per flacon; het peptide waaraan ze worden toegevoegd kost aanzienlijk meer.
Veelgestelde vragen
- Kan elk peptide in bacteriostatisch water gereconstitueerd worden?
- Ja, voor vrijwel allemaal. Bacteriostatisch water is neutraal, steriel en geconserveerd, en de peptiden in de catalogus worden geleverd als zouten die er goed in oplossen. De uitzonderingen zijn de enkele sequenties die troebel blijven in neutraal water en beter eerst in azijnzuur opgelost kunnen worden, en elk protocol dat specifiek om een gebufferde, isotone oplossing vraagt.
- Wat is het verschil tussen PBS en steriele zoutoplossing?
- Steriele zoutoplossing is 0,9% natriumchloride in water, zonder buffer en meestal zonder conserveermiddel. PBS voegt daar een fosfaatbuffer aan toe die de pH op ongeveer 7,4 houdt. Beide zijn isotoon; alleen PBS weerstaat pH-veranderingen. Geen van beide blijft goed zodra de stop is aangeprikt, dus het zijn allebei eenmalige oplosmiddelen.
- Kunnen oplosmiddelen gemengd worden?
- Dat kan, maar er is zelden een reden voor. Een peptide dat azijnzuur nodig heeft om op te lossen wordt meestal eerst in een klein volume daarvan opgelost en daarna verdund met bacteriostatisch water, zodat de uiteindelijke oplossing maar licht zuur is en nog steeds geconserveerd. Oplosmiddelen mengen zonder zo'n reden maakt het alleen lastiger om op het etiket te zetten wat erin zit.